Iedereen (inclusief ikzelf) zeurt dat het te koud is en dat we gek worden van alle sneeuw, maar als er een hittegolf uitbreekt en we daardoor onze achterwerk niet meer kunnen verplaatsen wordt heel Nederland ook helemaal kierewiet. Hetzelfde met het openbaar vervoer. Ik zal voor de zekerheid maar even in de ik-vorm praten, voor het geval dit toch niet helemaal voor iedereen geldt.

Ik kan ontzettend vervelend worden wanneer de treinen vertraging hebben. Een minuutje of twee is niet erg (tenzij je uiteraard twee minuten overstaptijd hebt), maar ik word wel een klein beetje boos wanneer ik te horen krijg dat de trein “een vertraging heeft van één kwartier”. Nare momenten zijn dat, vooral als het buiten vriest en je tentamens hebt. Niet dat ik onlangs mee heb gemaakt of zo, maar het gaat om het idee hè.

Het openbaar vervoer is my best mate wanneer het zonnetje schijnt, alles volgens schema rijdt en ik dromerig uit het raam kan staren terwijl er een mooie jongeman tegenover mij zit die ik vanuit mijn ooghoeken ook eens af en toe kan bekijken. Helaas schijnt het zonnetje rond deze tijd van het jaar niet om zeven uur ’s ochtends, maar wat de rest betreft mocht ik gisteren en vandaag absoluut niet klagen…

Zeven uur ’s ochtends en ik deed mijn ding door dromerig uit het raam te staren. Hij stapte in, nam plek schuin tegenover me en keek me aan waardoor ik stiekem wel een beetje moest glimlachen. Een halfuur lang mocht ik naar hem kijken en als mijn ogen niet logen, het niet alleen wilden, maar het ook daadwerkelijk constateerden, dan keek de jongeman ook terug. Ik ging er maar vanuit dat hij ook keek, maar op het station waar de trein stopte raakte ik hem kwijt. Hij rende voor de trein die hij moest halen. Ik rende voor de trein die ik moest halen, maar ik miste deze en zag de trein voor mijn neus wegrijden… Met hem er in.

Ik baalde, maar ik wist dat het vaker gebeurde. Leuke mensen spotten in de trein gebeurt nou eenmaal. Maar aangezien hij de trein nam vanuit het plaatsje waar ik vijf minuten vandaan woon, was de kans groot dat ik hem toch nog tegen zou komen. Ik hoopte het. Ik hoopte en zat weer in de trein om zeven uur ’s ochtends. Ik wachtte tot we het station bereikten waar hij in zou moeten stappen, maar waar het ook allemaal mis kon gaan; het was mogelijk dat hij niet in zou stappen, het was mogelijk dat hij aan de andere kant in zou stappen en het was ook mogelijk dat hij er wel zou zijn, maar niet meer naar me zou kijken zoals hij dat de dag ervoor deed.

Hetgeen wat ik nooit had verwacht gebeurde; de coupé stroomde vol met mensen en voor mij nam iemand plaats op de stoel die ik stiekem voor mijn jongeman had gereserveerd. Ik keek op, wilde de persoon in zijn/haar gezicht slaan, omdat de stoel bestemd was voor… Hem!. Hij zat er. Ik had het niet direct door, maar hij zat er! Hij was het en hij keek me aan. Een halfuur lang. Mijn ogen logen niet. Gisteren niet en vandaag niet. En dat halfuurtje werd zelfs verlengd met een paar minuten, omdat de trein vertraging had. Die ene keer dat het wel mocht. Onze aansluiting zouden we dan ook missen, dus ik liep vrolijk naar de volgende trein met het besef dat hij achter me zou lopen. Ik keek eens om, gewoon omdat ik hem aan wilde kijken. Ik keek om, gewoon omdat ik het gevoel had dat ik het moest doen. Ik keek om en zag niemand. Ik was hem kwijt. Voor de tweede keer. En deze keer kon ik hem niet meer vinden.

Ik had van Eva al een berichtje gehad dat ze me uitgekozen had voor een Beautiful Blogger Award en zojuist heeft Djana me ook al genomineerd. Ontzettend lief en leuk! Merci.

The rules:

- Bedank de blogger die je de award heeft gegeven.
- Zet de award op je blog.
- Link de persoon die je heeft genomineerd.
- Deel 7 interessante “facts” over jezelf.
- Nomineer 7 andere bloggers.

Goed… Daar gaan we dan:

1. ik heb stiekem een beetje last van hoogtevrees (als je überhaupt een ‘beetje’ last van hoogtevrees kunt hebben). Volgens mij weet niemand het, omdat ik nooit echt een reden heb gehad om het iemand te vertellen, maar tegelijkertijd merk je het ook niet zo gauw aan me, omdat ik wel probeer te genieten van het uitzicht dat je hebt als je op een toren o.i.d. staat. Meestal geniet ik van het uitzicht, maar vind ik het ook een beetje eng om recht naar beneden te kijken;
2. ik was vroeger verliefd op Heath Ledger. Nu eigenlijk nog steeds, maar aangezien hij er niet meer is, kunnen we beter in de verleden tijd praten. Het begon jaren geleden toen ik de film 10 Things I hate About You voor het eerst zag terwijl hij in die film niet eens enorm knap is. In A Knight’s Tale was ik echt helemaal verkocht;
3. Ik was vroeger een grote fan van Harry Potter. Ik maakte een hoop kunstwerken van strijkkralen (want dat was echt super hip) en ik moest heel veel gadgets en spulletjes (en natuurlijk alle boeken) van de jonge tovenaar hebben. De knutsellessen die we vroeger op school hadden maakten mijn HP-liefde compleet; voor onze laatste opdracht, het maken van je eigen opbergkistje met behulp van wol, moesten we een thema verzinnen. Ik koos natuurlijk voor Harry Potter en stiekem was ik best wel trots op het eindresultaat (die ik later misschien nog wel even post);
4. vroeger (alweer vroeg ja!) hield ik absoluut niet van sleetje rijden. Ik vond het ontzettend debiel om op een stuk hout te zitten dat voortgetrokken werd door (in mijn geval) je vader. Stiekem schaamde ik me ervoor, want ik begreep niet wat het nut ervan was, behalve dat ik moest zitten en hij moest trekken. Ik kan het me nog goed herinneren;
5. ik was er zo heilig van overtuigd dat die goeie ouwe Sint écht bestond. Daarom geloofde ik mijn twee klasgenootjes ook niet toen ze mij en de rest van de klas toen vertelden dat “onze ouders lekker alle cadeautjes hebben gekocht. Puhhh!” Al mijn andere klasgenootjes geloofden het trouwens ook niet en ik vond het ronduit belachelijk dat mijn eigen vader en moeder al die tijd voor Sinterklaas hadden gespeeld en dat er helemaal geen echte Sints zou bestaan;
6. hoewel ik er best laat achterkwam dat ik journalistiek wilde gaan studeren (volgens mij, vorig jaar rond deze tijd) heb ik denk ik diep van binnen altijd al geweten dat ik deze richting op wilde gaan. In vriendinnenboeken schreef ik dat ik later schrijfster wilde worden en op zich zit ik er niet heel erg ver naast, denk ik zo;
7. als klein meisje was ik ontzettend verlegen. Ik durfde amper iemand aan te kijken als ik aangesproken werd, laat staan dat ik wat terug moest zeggen. Tegenwoordig trek ik best snel mijn mond open. Soms zelfs iets te snel, maar eerlijk gezegd ben ik liever zoals ik nu ben, dan dat ik geen woord durf te zeggen.

Zo, zeven feiten die jullie hopelijk nog niet van mij wisten. Ik geloof dat de meeste mensen dit al hebben gedaan, dus ik ga ook niet mijn best doen om zeven mensen uit te zoeken die hem nog niet gehad hebben. Ik kies gewoon de zeven mensen uit die wat mij betreft een Beautiful Blogger Award verdienen, of ze hem al gehad hebben of niet: Marieke, Tünde, Lisa, Ingelise, Linda. En eigenlijk zou ik Djana en Eva ook wel weer willen nomineren. Puhhh!

Sinds zijn dood is Michael een heilige, een held, een grootheid. Tijdens concerten worden nummers van hem gezongen, zoals in het Goffertpark met Coldplay of tijdens John Mayer in de HMH, maar ook op tv komt Michael iedere keer maar weer terug. My Name Is Michael is daar een voorbeeld van. De meeste mensen vinden het een belachelijk programma! Anderen gaan zelfs een stapje verder en willen dat het programma van de buis gehaald wordt. Ik wilde me er niet mee bezig houden, maar stiekem was ik toch gaan kijken naar de eerste aflevering. Alleen maar om de kinderen te zien zingen die ik in de reclames hun best zag doen. Ik was benieuwd, ik was nieuwsgierig.

En zo kwam het dat ik zelfs de volgende afleveringen had gezien, want die kleine ‘Michaels’ vond ik zo ontzettend schattig, dat ik meer van ze wilde zien. Ik doe het alleen voor de kleintjes, met hun schattige stemmetjes, hun lieve hoofdjes en hun stoere Michael-moves. Zo kwam ik er bijvoorbeeld achter dat ik vroeger met de kleine Vinchenzo op de zondagsschool had gezeten. Lesley liet me stiekem een traantje wegpinken en van één jongedame werd ik helemaal stil. Robine heeft een prachtstem en mocht zelfs een lied zingen tijdens het concert van Alain Clark terwijl ze nog maar negen jaar oud is. Ze is nu al een talentje. Ik zeg het je.

Ik heb iets met telefoons. Mobiele telefoons uiteraard. Ik kan enorm genieten van telefoons met nieuwe snufjes, applicaties en ander nieuw spul. Geweldig! Zo weet ik nu al welke telefoon ik wil nemen als mijn abonnement over negen maanden afloopt. Jawel, je leest het goed, over negen maanden! Ik ben een telefoonfreak en weet altijd heel precies hoe mijn telefoon eruit moet zien en wat hij wel en niet moet kunnen. Ik zou hem zo kunnen omschrijven en ik zie mezelf al genieten met dat ding in mijn handen.

Heel leuk en aardig allemaal, maar voorlopig moet ik nog wel even wachten tot ik een nieuwe telefoon krijg. Op dit moment moet ik het doen met een Sony Ericsson C902. Het is een leuke telefoon, maar zo’n twee-jarig abonnement duurt altijd ongelooflijk lang, vooral als je een nieuwe op het oog hebt. Maar zolang ik nog geen nieuwe heb, kan ik er maar beter ook niet over praten. Laten we vooral praten over dingen die we wél hebben, zoals mijn Sony Ericsson C902.

Oh man, wat was ik blij toen ik in 2008 met mijn C902 naar huis ging. Een blits dingetje met een camera die waarschijnlijk nóg beter was dan mijn K800i van toentertijd en sowieso beter dan alle andere mobiele telefoons met camera op dat moment. Gebroken was ik dan ook toen ik erachter kwam dat de flitser mijn foto’s alleen maar lelijker maakten. Maar goed, zonder die flitser was het een mooi ding. Ik negeerde het wanneer mijn telefoon vastliep en ik probeerde te wennen aan het feit dat hij zo nu en dan uitviel en uit zichzelf weer aan ging. Niet alles kan perfect zijn hè, maar omdat die narigheden er zogenaamd niet waren, was mijn telefoon wel perfect.

Ik was alleen bang, want ik had al het een ander met mijn K800i meegemaakt. Ook deze haalde rare fratsen uit tot hij op een gegeven moment niets meer deed en je slechts een wit schermpje zag. Ik was verdrietig. Misschien niet eens verdrietig, maar wel gefrustreerd en vooral hysterisch. Hysterisch is het juiste woord, want ik begon te schreeuwen, te vloeken en te huilen tegelijk, want HOE – KON – IEMAND – MIJ – OP – DAT – MOMENT – BEREIKEN!1!!!!11!!1! Ik was onbereikbaar! Onbereikbaar! Maar gelukkig was ik ervoor verzekerd, kon ik zo naar de winkel rijden en leefde mijn telefoon weer lang en gelukkig.

Ik hoopte nooit meer zulke nare dingen mee te maken en daarom kreeg ik steeds een hartverzakking zodra mijn C902 dingen deed die hij niet hoorde te doen. Stiekem had ik wel aan zien komen, want in de avond van zondag 24 januari 2010 gebeurde het weer. Ik werd weer hysterisch, noemde alles en iedereen slecht en wilde het liefst mijn telefoon op de grond gooien. Mijn telefoon die ik ooit lief had. Of misschien ook niet, omdat ik altijd had geweten dat dat ding niet helemaal nuchter was.

Maar wat doet het er toe. Het is mijn straf. Niet omdat ik mijn telefoons slecht behandel, want ik gooi er nooit mee en ik laat ze ook nooit vallen, maar juist omdat ik zo nodig een nieuwe telefoon wil hebben terwijl het daar nog geen tijd voor is. Het is mijn straf. Heb je telefoon dus lief, want dat ding heeft duidelijk ook gevoelens.

Als ik ooit beroemd word wil ik meedoen aan Wie is de Mol, het bekende programma op Nederland 1. Het spel is eigenlijk vrij simpel; opdrachten doen en raden wie de Mol is. Simpel ja, maar tegelijkertijd verdraaid lastig. Op de een of andere manier beginnen alle kandidaten raar gedrag te vertonen. Iedereen maakt zich verdacht. Meestal om de boel eens flink op zijn kop te zetten, om ook eens lekker te gaan ‘mollen’, maar soms gebeurt het ook onbewust. Daardoor is het zo lastig om te ontdekken wie die Mol precies is. Waarom valt de een op met haar rode kleren? Hoe komt het dat de ander iets over het hoofd ziet wat zo groot is als een olifant? Waarom doet hij dit en waarom zegt zij dat? Zoveel vragen en vrijwel nergens een antwoord op.

“In aflevering drie maakt de Mol zich bekend”. Niemand die deze woorden van Pieter Jan vergat. Alle kijkers zaten op Haïtidag voor de buis gekluisterd voor een nieuwe derde (!) aflevering van Wie is de Mol. Wat zou de Mol kunnen zeggen of doen om zichzelf bekend te maken? Ik vroeg me het me en vele anderen waarschijnlijk ook. Hoewel hij/zij vast en zeker iets verdachts heeft gedaan is het nog steeds niet duidelijk wie de Mol is. Sterker nog, het is alleen nog maar onduidelijker en vager geworden! Irritant, maar tegelijkertijd logisch. Het zou toch niet leuk zijn als je nu al zou weten wie de Mol is?

Terwijl de derde aflevering nog amper is afgelopen roep ik al dat ik niet kan wachten op de volgende. Gek eigenlijk, een simpel spelletje waar je toch in mee wordt gesleurd. Wie had dat ooit gedacht? Ik vraag me alleen af wat ik nu moet doen. Ik kan me aanmelden voor X-factor, maar auditie doen voor GTST zou ook niet verkeerd zijn. Boer zoekt Vrouw zou ook nog een mogelijkheid zijn, want ik ben ten slotte nog vrijgezel. Of misschien moet ik het wat dichter bij mezelf zoeken en beginnen aan een boek om vervolgens mijn eigen tijdschrift op de markt te brengen. Ik weet zeker dat ze me dan ook zullen vragen voor Wie is de Mol. Weet jij het?

Hij is een held, een God, een man met een mooi hoofd, en gitaar in zijn handen en een waanzinnige stem. Zo zie ik de zangers van tegenwoordig maar al te graag. John Clayton Mayer, wat een man. En de 13e van deze maand was hij in Nederland om iedereen eens goed gek te maken en om mij, Linda, Steffie en vele anderen te laten genieten van zijn concert. Dat is hem gelukt. Ik heb ontzettend genoten. En nu hoop ik dat ik ooit met hem mag trouwen. Leeftijd is namelijk niet belangrijk.

Lees hier meer over het concert.

Ik heb altijd al van eten gehouden. Ik weet heel goed wat lekker is en wat niet (wie niet hè) en ik vul mijn buikje dan ook graag tot het zo rond is als een bal. Natuurlijk moet dat buikje er niet voor een langere tijd zitten en dus schep ik niet iedere dag tijdens het avondeten vijf keer op. Je moet je grenzen kennen. Vroeger kon ik zelfs zoveel eten zonder maar een grammetje aan te komen, maar tegenwoordig werkt dat helaas niet meer zo. En tegenwoordig lukt het me zelfs niet meer om te bewegen. Het is verschrikkelijk hoe lui een mens kan zijn! Maar het is mijn eigen schuld. Dat buikje wat steeds groter wordt heb ik zelf gemaakt. En door lekker te blijven eten en nauwelijks aan sport te doen (even ervan uitgaande dat rennen voor de trein en bus niet meetelt) word en blijf je niet slank.

Het is zo jammer dat je er op het verkeerde moment achterkomt. Ik noem bijvoorbeeld een gala, je allerlaatste gala. Die geweldige jurk van vorig jaar, maatje 34, wil je natuurlijk heel graag nog een keer uit de kast trekken. Dat uit de kast trekken lukt ook wel, mezelf in die jurk hijsen ook, maar het dichtritsen… Dat dichtritsen is een spannend en eng moment. Voor iedere vrouw.

Op een gegeven moment houdt het op en kan die rits niet verder. Het mooiste zou natuurlijk zijn als dat komt, omdat de ritssluiting daar ophoudt, maar dat is natuurlijk niet altijd het geval. Zoals bij mij. Bij mij hield het ritsen op het verkeerde moment op. De allergrootste nachtmerrie van een vrouw!

Om even een duidelijk beeld voor je te schetsen: de ritssluiting zit aan de achterkant van mijn strapless jurk, maar ter hoogte van mijn beha-band liep het vast. Ik kon wel janken. Mijn allermooiste, perfectste en prachtigste jurk was niet meer zo mooi, perfect en prachtig. In ieder geval niet bij mij. Ik kan wel beginnen aan een crashdieet, maar dat doe ik mezelf en mijn lichaam niet aan. Zonde ook van al dat lekkere eten. Ik kan ook een minder mooie, perfecte en prachtige jurk aantrekken, maar daar ben ik te koppig voor. En natuurlijk kan ik ook thuis blijven, maar dan zou ik nog liever naakt op een gala verschijnen.

Ik hoop dat mijn lichaam mee wil werken en dat ik vrijdag heel plots toch wel in mijn jurk pas. Ik geloof in wonderen. En ondertussen zal ik op een gezonde manier wat kilootjes kwijt raken om dit soort situaties te voorkomen en om dat lekker in mijn vel-gevoel weer terug te krijgen. Het is geen goede voornemen, ik ga het gewoon keihard doen!

“Oud en Nieuw heb ik altijd maar lastig gevonden. Je hebt stuk voor stuk hele lieve vriendinnen die je allemaal niet teleur wilt stellen, maar omdat je niet overal kunt zijn moet je toch keuzes maken. Naar welk feest ga je, met wie wil je het nieuwe jaar inluiden en wie moet genoegen nemen met een sms?

Ik ben echter niet zo populair dus mensen zullen niet zo snel huilen wanneer ik ze vertel dat ik al andere plannen heb en om twaalf uur ’s nachts wil ik altijd thuis met de familie zijn, dus daar kan ook geen ruzie over gemaakt worden. Toch blijft het lastig, beslissen wat je ná het proosten, oliebollen eten en vuurwerk kijken gaat doen. Wanneer je een hechte band hebt met een groep vrienden is de keuze al snel gemaakt, maar laat dat nou net niet het geval bij mij zijn. Ik ben ook geen loner, nee gelukkig niet! Maar ik heb verschillende vriendinnen die allemaal iets anders willen. En daar sta je dan, middenin. Probleem. Dilemma! Help!”

Laten we maar hopen dat dit verhaal een happy end heeft en dat de hoofdpersoon het nieuwe jaar op een fijne manier mag beginnen. En dat geldt voor iedereen!

Alle buikjes zijn gevuld, de oliebollen mogen eindelijk op tafel en in de achtertuin wordt al stiekem wat vuurwerk afgestoken. Er is geen ontkomen aan; 2009 is bijna verleden tijd!

Leeftijdsgenoten en ikzelf zijn druk aan het overleggen met vrienden over de plannen voor Oud en Nieuw. Wordt het de plaatselijke kroeg of discotheek, gaan we met vrienden, vrienden van vrienden en daarvan de vrienden naar een groot feest in de stad of blijven we thuis met familie onder het genot van een glas bubbels en de zelfgemaakte oliebollen? Zeg nou zelf, een leven waarin zoveel beslissingen genomen moeten worden is ook te ingewikkeld voor een negentien-jarige meid!

Dan heb ik het nog niet eens gehad over het terugblikken op het afgelopen jaar en de voornemens voor het komende jaar. We beginnen bij 1 januari 2009 en gaan zo alle dagen, weken en maanden af. Je bent er wel even mee bezig, maar dan heb je ook wat..

Wat ging goed en wat ging niet goed? Wat was het meest onvergetelijke moment van het jaar en wat willen we zo snel mogelijk uit ons geheugen wissen? Zijn er dingen die beter kunnen? Ja?! Komt dát even goed uit, want het nieuwe jaar gaat over een paar dagen alweer van start! Tijd voor een hoop goede voornemens. De een is er wat serieuzer in dan de ander, maar allemaal mogen we plannen maken voor het nieuwe jaar zodat ons leven nog beter en leuker wordt dan het in 2009 was. Ja, fijn hè?!

Ben ik een laffe spelbreker als ik weiger hieraan mee te doen? Ik kan me namelijk niet voorstellen dat je staat te popelen om te lezen wat mijn leven in 2009 zo leuk maakte. Jij zou dit stuk vluchtig doorgelezen hebben met een “Wat leuk om te lezen! Ik hoop dat 2010 nóg beter en leuker wordt!”-reactie, zodat ik ook weer kan zeggen dat mijn leven best wel interessant is voor andere mensen. Misschien had je niet eens de moeite genomen om er een blik op te werpen en was je nu je gewassen op je akkertje aan het checken. En als we er goed over nadenken komen we waarschijnlijk toch wel tot de conclusie dat zo’n terugblik alleen leuk is voor jezelf.

De jaarwisseling kunnen we alleen niet negeren en ik kom ook niet bepaald met betere ideeën dus ik zal eens voor de verandering niet laf en spelbrekerig zijn.

Ja, daar gaan we: 2009 was een jaar met veel ups en een aantal downs voor mij. De downs gaan we niet bespreken, want die zijn te zuur voor woorden en van de ups zijn er te veel om op te noemen.

2010 wordt hopelijk een top-geweldig-fantastisch-grandioos-mega-giga-subliem-magistraal jaar met veel liefde, geluk, zonneschijn, vriendschap, lachen, gieren, brullen, maar vooral met veel mooie momenten zodat ik in december 2010 weer fijn terug kan blikken en met één of twee kleine (!) mindere momentjes zodat ik ook weer goede voornemens kan verzinnen voor 2011.

Rest mij nog één ding te doen dit jaar en in dit blogpostje:
Drink veel, zorg ervoor dat je niet de vuurwerkbob bent en geniet vooral van een fijne jaarwisseling!

Hoe zuur is dit, ik heb de laatste tijd totaal geen inspiratie voor een leuk blogje. Ik heb ook totaal geen zin – ja, ik zeg gewoon dat ik geen zin heb – en tijd om blogs van anderen te lezen. Ik heb het veel te gezellig met mijn vriendjes en vriendinnetjes en als ik zin heb om iets te schrijven, dan komt er gewoon niets uit. Kudt dus. Lekker kudt, maar als iemand iets leuks weet waarover ik moet/kan/mag schrijven, dan hoor ik dat graag. En anders; fijne feestdagen, fijne jaarwisseling en tot volgend jaar!

Een nieuwe layout is me trouwens wel gelukt, maar ja. Goed. Lekker boeiend.